Pierwsza wizyta trwa 50 minut i obejmuje ocenę oraz wprowadzenie do terapii.

Rozmowa i oswojenie. Dajemy dziecku czas na zapoznanie się z gabinetem. W tym czasie rozmawiamy z opiekunem o tym, co niepokoi, jak wygląda aktywność dziecka, jakie sporty uprawia, ile czasu spędza w pozycji siedzącej i czy pojawiają się dolegliwości bólowe.

Badanie. Oceniamy postawę ciała, symetrię, ruchomość kręgosłupa i stawów, siłę mięśniową, ustawienie kończyn dolnych i stóp, wzorzec chodu oraz kontrolę i koordynację ruchu. Przy podejrzeniu skoliozy wykonujemy test Adamsa z pomiarem skoliometrem.

Wnioski i plan. Na koniec omawiamy wynik badania z rodzicem i z dzieckiem, ustalamy cele terapii i pokazujemy pierwsze ćwiczenia do domu.

Warto przygotować dziecko. Do rzetelnej oceny postawy konieczne jest rozebranie się do bielizny. Uprzedzenie o tym w domu bardzo pomaga, dziecko czuje się wtedy pewniej.

Co zabrać: wyniki badań obrazowych i opisy konsultacji lekarskich, jeśli takie są, oraz wygodny strój sportowy i obuwie, w którym dziecko chodzi na co dzień.

Podstawą jest aktywny ruch dziecka, a nie bierne zabiegi.

Ćwiczenia korekcyjne i wzmacniające. Dobrane do wieku, możliwości i konkretnego problemu, prowadzone w formie zadaniowej lub zabawy u młodszych dzieci.

Ćwiczenia specyficzne dla skolioz. W skoliozie idiopatycznej stosujemy metody zalecane przez wytyczne SOSORT, oparte na trójpłaszczyznowej korekcji i utrwalaniu skorygowanej postawy w codziennych czynnościach.

Trening kontroli motorycznej i koordynacji. W zaburzeniach koordynacji ruchowej dowody wspierają podejścia zorientowane na konkretne zadanie, czyli naukę tej umiejętności, która sprawia dziecku trudność, a nie ćwiczenie funkcji ogólnych w oderwaniu od celu.

Praca nad wzorcem chodu i ustawieniem stóp. Ćwiczenia mięśni krótkich stopy, propriocepcja, nauka prawidłowego obciążania.

Terapia manualna. Uzupełniająco, gdy występują ograniczenia ruchomości lub dolegliwości bólowe. U dzieci nie stosujemy manipulacji kręgosłupa.

Edukacja i ergonomia. Dobór plecaka, organizacja miejsca do nauki, przerwy w siedzeniu, dawka aktywności fizycznej w tygodniu.

To najważniejszy i najczęściej niedoceniany czynnik.

Efekt zależy głównie od tego, co dzieje się w domu. Dziecko spędza z fizjoterapeutą około godziny w tygodniu. Przy wadach postawy, skoliozie czy zaburzeniach koordynacji o wyniku decyduje regularność ćwiczeń między wizytami. Bez tego kolejne wizyty w gabinecie nie zastąpią pracy własnej.

Cele ustalamy wspólnie. Terapia działa lepiej, gdy dziecko i rodzic wiedzą, do czego dążymy w konkretnych kategoriach: bez bólu po treningu, swobodne nadążanie za rówieśnikami, utrzymanie korekcji podczas odrabiania lekcji. Cel opisany funkcjonalnie łatwiej zweryfikować niż ogólne „poprawa postawy".

Zadaniem rodzica nie jest ciągłe poprawianie dziecka. Nieustanne upominanie „wyprostuj się" zwykle przynosi efekt odwrotny, buduje opór i wstyd. Skuteczniejsze jest wbudowanie krótkich ćwiczeń w stały punkt dnia i pilnowanie ogólnej dawki ruchu.

Krótko i codziennie działa lepiej niż długo i rzadko. Kilkanaście minut dziennie daje więcej niż jedna długa sesja w tygodniu. Plan dopasowujemy do realnego harmonogramu rodziny, bo program, którego nikt nie jest w stanie wykonać, jest bezużyteczny.

Rodzic zgłasza to, czego nie widzimy w gabinecie. Zmiana zachowania, ból pojawiający się po treningu, unikanie konkretnych aktywności, szybkie zmęczenie. To informacje, które realnie zmieniają plan terapii.

Od jakiego wieku prowadzicie terapię?
Od około 2. roku życia, przy czym forma pracy zależy od wieku. Z młodszymi dziećmi pracujemy głównie przez zabawę i przez instruktaż dla rodziców, ze starszymi wprowadzamy świadomy trening korekcyjny.

Jak często powinny odbywać się wizyty?
W większości przypadków wystarcza jedna wizyta w tygodniu lub co dwa tygodnie, połączona z codziennym ćwiczeniem w domu. Częstsze wizyty w gabinecie nie zastępują pracy własnej i rzadko są konieczne. Częstotliwość ustalamy po pierwszym badaniu.

Jak długo trwa leczenie skoliozy?
To proces liczony w miesiącach i latach, prowadzony do zakończenia wzrostu kostnego, bo właśnie w okresie skoku wzrostowego skolioza może się pogłębiać. Postępowanie zależy od kąta skrzywienia i potencjału wzrostu: przy niewielkich skrzywieniach obserwacja i ćwiczenia, przy większych dochodzi gorset. W badaniu BrAIST gorsetowanie istotnie zmniejszało odsetek dzieci, u których skrzywienie osiągnęło próg kwalifikujący do operacji, a efekt był tym większy, im dłużej gorset był realnie noszony.

Czy każda wada postawy wymaga terapii?
Nie. Część odchyleń to warianty rozwojowe, które ustępują samoistnie. Koślawość kolan jest fizjologiczna u przedszkolaków i zwykle wyrównuje się do wieku wczesnoszkolnego, a łuk podłużny stopy kształtuje się stopniowo przez pierwsze lata życia, więc płaskostopie elastyczne u kilkulatka najczęściej nie wymaga leczenia. Terapię wdrażamy, gdy występuje ból, ograniczenie funkcji, wyraźna asymetria lub progresja. Zadaniem badania jest też odróżnienie normy od problemu, żeby nie leczyć zdrowego dziecka.

Czy dziecko z bólem przeciążeniowym musi przerwać sport?
Zwykle nie. W typowych dolegliwościach wzrostowych, takich jak choroba Osgood-Schlattera, modyfikujemy obciążenie i pracujemy nad siłą oraz techniką, zamiast całkowicie wykluczać aktywność. Objawy ustępują wraz z zakończeniem wzrostu, ale odpowiednie postępowanie skraca okres dolegliwości.

Czy dziecko będzie chciało ćwiczyć?
U młodszych dzieci pracujemy przez zabawę, u starszych wyjaśniamy sens ćwiczeń i wiążemy je z tym, na czym dziecku zależy, na przykład ze sportem, który uprawia. Motywacja rośnie, gdy dziecko rozumie cel.

Czy potrzebuję skierowania?
Nie. Na wizytę prywatną umówią się Państwo bezpośrednio.