Pierwsza wizyta trwa 50 minut i obejmuje ocenę oraz terapię.

Wywiad. Pytam o charakter i lokalizację dolegliwości, okoliczności ich powstania, przebyte urazy, operacje i choroby, przyjmowane leki, tryb pracy, aktywność fizyczną, sen i poziom stresu. Wywiad pełni też rolę przesiewową, pozwala wychwycić objawy wymagające najpierw diagnostyki lekarskiej.

Badanie. Ocena postawy, wzorców ruchowych, zakresów ruchu w kręgosłupie i stawach obwodowych, napięcia i jakości tkanek, oddechu oraz testy różnicujące, które pozwalają ustalić, która struktura odpowiada za objawy.

Terapia. Leczenie rozpoczynam podczas tej samej wizyty, technikami dobranymi do wyniku badania i do Twojej tolerancji.

Zalecenia. Na koniec omawiam wnioski i przekazuję konkretne zalecenia: ćwiczenia, modyfikacje obciążeń, ergonomię.

Warto zabrać posiadane wyniki badań obrazowych i opisy konsultacji lekarskich oraz wygodny strój. Do badania konieczne jest rozebranie się do bielizny lub pozostanie w krótkich spodenkach i koszulce.

Techniki tkanek miękkich. Rozluźnianie mięśni i powięzi, praca z punktami spustowymi, obniżanie napięcia w obszarach przeciążonych.

Mobilizacje stawowe. Delikatne, powtarzalne techniki przywracające ruchomość stawów kręgosłupa i obwodowych.

Techniki energizacji mięśniowej. Wykorzystanie napięcia i rozluźnienia mięśni pacjenta do zwiększenia zakresu ruchu, dobrze tolerowane także przez osoby wrażliwe na ból.

Techniki wisceralne. Praca z ruchomością narządów wewnętrznych i ich połączeń z układem ruchu. Uczciwie: dowody naukowe w tym obszarze są ograniczone, dlatego traktuję je jako uzupełnienie, a nie jako leczenie chorób narządów wewnętrznych.

Ćwiczenia i edukacja. Efekt terapii manualnej jest zwykle krótkotrwały, jeśli nie towarzyszy mu zmiana obciążeń i regularny ruch. Dlatego każda terapia kończy się konkretnymi zaleceniami.

Techniki dobieram do problemu i do Twoich preferencji. Jeśli nie chcesz określonej techniki, na przykład manipulacji odcinka szyjnego, pracuję innymi metodami, które w większości przypadków dają porównywalny efekt.

Mniej, niż sugerują popularne opisy. Warto to powiedzieć wprost.

Wspólny obszar jest duży. Obie dziedziny pracują z układem ruchu, obie stosują terapię manualną, mobilizacje i pracę z tkankami miękkimi. Wiele technik jest w praktyce wspólnych, różni je głównie nazewnictwo i tradycja szkoleniowa.

Różnica w punkcie wyjścia. Fizjoterapia częściej pracuje w modelu diagnoza, ćwiczenia, stopniowe obciążanie i mierzalne kryteria funkcjonalne. Osteopatia szuka związków między objawem a innymi obszarami ciała i mocniej opiera się na badaniu palpacyjnym.

Różnica formalna. Fizjoterapeuta jest w Polsce samodzielnym zawodem medycznym uregulowanym ustawą. Osteopatia nie jest odrębnie uregulowana, dlatego istotne jest, kto ją wykonuje i jakie ma wykształcenie.

Kiedy co wybrać. Przy jasno określonym problemie ortopedycznym, po urazie lub operacji, gdzie potrzebne są progresja obciążeń i kryteria powrotu do aktywności, właściwsza jest fizjoterapia. Przy rozlanych, nawracających dolegliwościach, przy dużej wrażliwości na ból lub gdy dotychczasowe leczenie miejscowe nie przyniosło efektu, sensowne jest podejście osteopatyczne. W praktyce oba podejścia łączę.

Czy osteopatia to to samo co masaż?
Nie. Masaż działa głównie na tkanki miękkie i na odczucie rozluźnienia. Osteopatia obejmuje badanie, różnicowanie przyczyny dolegliwości i dobór technik do konkretnego problemu.

Ile wizyt będzie potrzebnych?
Zwykle 3 do 6 wizyt. Jeśli po 2 do 3 spotkaniach nie ma żadnej zmiany, nie przedłużam terapii w nieskończoność, tylko weryfikuję rozpoznanie albo kieruję dalej.

Czy terapia boli?
Nie powinna. Część technik może powodować przejściowy dyskomfort, a po pierwszej wizycie możliwa jest tkliwość mięśni lub uczucie zmęczenia utrzymujące się do 1 do 2 dni. To reakcja typowa i przemijająca.

Czy osteopatia jest bezpieczna?
Przy prawidłowej kwalifikacji tak. Poważne zdarzenia niepożądane są bardzo rzadkie i dotyczą przede wszystkim manipulacji odcinka szyjnego o dużej prędkości, dlatego przed terapią zawsze przeprowadzam badanie przesiewowe, a przy jakichkolwiek wątpliwościach nie stosuję tych technik. Największym realnym ryzykiem nie jest sama terapia, lecz odwlekanie diagnostyki, gdy objawy wymagają lekarza.

Kiedy osteopatia nie jest właściwym wyborem?
Przy podejrzeniu złamania, infekcji, choroby nowotworowej, świeżego urazu, objawów neurologicznych, znacznej osteoporozy, gorączki lub niewyjaśnionej utraty masy ciała. W takich sytuacjach kieruję do lekarza.

Czy osteopatia leczy problemy trawienne?
Może pomóc, jeśli dolegliwości wiążą się z napięciem mięśniowym, przeponą lub ograniczeniami ruchomości w obrębie tułowia. Nie zastępuje jednak diagnostyki i leczenia gastroenterologicznego, a dowody naukowe w tym obszarze są ograniczone. Przy utrzymujących się objawach ze strony przewodu pokarmowego podstawą pozostaje konsultacja lekarska.

Czy potrzebuję skierowania?
Nie, umówisz się bezpośrednio.